Konferencja była udana, prezentacja była dobrze przyjęta, poznałem wielu ludzi, nasłuchałem się wielu mądrych rzeczy i po dwóch dniach miałem dość. Nasz hotel znajdował się w samym centrum Disneyworld’u, ale to nas nie interesowało.. Jak tylko przyjechaliśmy do hotelu, pojechaliśmy do parku Seaworld, gdzie można zobaczyć np. delfiny, orki, żółwie morskie, białuchy, manaty, niedźwiedzie polarne, płaszczki, pingwiny, czy maskonury. Nie było to jednak zoo, ale park rozrywki i na miejscu można było oglądać różne przedstawienia. To, co artyści wyczyniali z delfinami i orkami po prostu nie mieściło się w mojej wyobraźni. Przez większość czasu niedowierzałem temu, co widziałem na własne oczy, delfiny i orki zachowywały się momentami tak, jak ludzie. Nagraliśmy parę filmów i mam nadzieję, że niebawem uda mi się je tutaj wrzucić. Poniżej parę fotek z Seaworld:

W sobotę pojechaliśmy na południe półwyspu, gdzie znajduje się przepiękny park narodowy Everglades. Po drodze widzieliśmy plantacje pomarańczy i muszę przyznać, że byłem zawiedziony, bo wyglądały jak zwykłe jabłonie :/ Po dojechaniu do parku kupiliśmy bilety na wycieczkę łajbą po parku – do Everglades w tym miejscu można tylko wpłynąć. Oprócz kilkudziesięciu wyjątkowych ptaków, zobaczyliśmy grupę ok. 20 dzikich delfinów. Przez pół godziny dryfowaliśmy obok nich i próbowaliśmy zrobić dobre zdjęcia, aż w końcu szef uruchomił silnik i odpłynęliśmy, kiedy się okazało, że delfiny podążają za nami i skaczą w wodzie tuż za nami, tak jakby chciały się bawić nurtem wody wytworzonym przez silnik. To był niesamowity widok, bo nikt nam tego nie gwarantował, to było zupełnie spontaniczne.

W niedzielę pojechaliśmy do innej części Everglades, zwanej Shark Valley, gdzie pożyczyliśmy rowery i przejechaliśmy się wśród bagien, gdzie widzieliśmy kilkanaście aligatorów. Smieszne zwierzęta, potrafią leżeć nieruchomo przez bardzo długi czas, aby w pewnym momencie gwałtownie się ruszyć. Widzieliśmy jak jeden aligator zjadł.. żółwia. Według strażników aligatory jedzą wszystko co się rusza.. Właśnie dlatego mieliśmy rowery i nie chodziliśmy pieszo ;-)

Sobotni wieczór i niedzielne popołudnie spędziliśmy na plaży w Naples, na zachodnim brzegu Florydy. Woda była całkiem ciepła, można się było śmiało kąpać, temperatura powietrza ok. 28 stopni. Cały czas nie chciało mi się wierzyć, że to początek listopada.. W samym mieście przeważają emeryci, którzy nie mają zamiaru odśnieżać podjazdów i 6 miesięcy w roku spędzają na Florydzie. W tym okresie było bardzo mało turystów, sezon zaczyna się dzień po Bożym Narodzeniu. Wszystko poprzekręcane…

W Polsce jak zwykle było intensywnie i miło, wiele spotkań, wyjazdów, przywitań i pożegnań. Za każdym razem jednak zauważam, że jest coraz więcej rzeczy, których nie znam, a o których wszyscy wiedzą. Pewne zmiany następują w naszym życiu bez dziennikarskiego komentarza, bo są oczywiste, ale jedynie dla tych, którzy są blisko. Nie pamiętam, czy już o tym pisałem wcześniej, ale kiedy jestem w Polsce, mam wrażenie, że moje życie w Stanach jest zatrzymane, pauza. Przełączam się na tryb polski i świadomość przeskakuje w inny wymiar. Dla ludzi z branży – to jest jak context switch. Tak jakbym miał dwa życia, jedno tu, drugie tam. Jak jestem w Polsce, czuję się jak u siebie, mam własny pokój, telefon, robię zakupy, itd. To samo tutaj. To naprawdę nietypowe uczucie, choć dobrze znane moim tutejszym znajomym. Przed wejściem na samolot porzucam jedno życie i wracam do drugiego. Porzucam niektóre problemy, zmartwienia, a właściwie to odkładam je na półkę. Za 6 miesięcy do nich wrócę i będę miał wrażenie, że minęło parę dni – naprawdę :-)

Ok, dość tej filozofii. Rodzinie ślicznie dziękuję za wspaniałą gościnę – jak zwykle!! Mam nadzieję, że będę miał okazję się odwdzięczyć. Chłopaki i dziewczyny z Wrocka – dziękuję Wam za tak liczne i spontaniczne przyjście, to było jedno z najmilszych wydarzeń podczas tamtego pobytu. Następnym razem jednak załatwię sobie nocleg, bo pozostał pewien niedosyt..

Context switch.

A zima była śnieźna tego roku w Bostonie, najśnieżniejsza od kilkudziesięciu lat. Al Gore pewnie się drapie po głowie i zastanawia skąd w tym mieście, nieco powyżej szerokości geograficznej Rzymu, tyle śniegu? Śnieg pada dosłownie co 2-3 dni, co prawda topnieje, ale w wielu miejscach zalega od wielu tygodni. Nie pamiętam już ile razy musiałem odśnieżać samochód, skrobać lód z szyb, odśnieżać drogę, aby wyjechać Neonem na słone drogi. Tak słone, że zużyłem już dwa galony (ok. 7.5l) płynu do spryskiwaczy.Wczoraj śnieg tak mocno sypał, że pługi nie nadążały z odśnieżaniem najważniejszej autostrady w stanie Massachusetts, Mass Turnpike. Miałem nieprzyjemność jechać tą autostradą i kosztowało mnie to sporo stresu. Z trzech pasów tylko jeden był przejezdny i ludzie jechali gęsiego na bardzo wolnych obrotach. Neon po prostu tańczył przy prędkości większej niż 30km/h. Zjechałem na 30 minutowy przystanek, pługi przejechały, doprawiły asfalt na słono i można było jechać, choć i tak o szybkiej jeździe nie było mowy. Po drodze widziałem 4 wypadki. Mam dość już tej zimy, naprawdę. Czekam z utęsknieniem na wiosnę, na spacery po górach, na długie i jasne wieczory, na dużo słońca, na suche drogi..

Od wczoraj Elena jest oficjalnie moim współlokatorem, wprowadziła się do mojego, ehm, naszego mieszkania. Tim się jeszcze wyprowadza, za miesiąc wyprowadzi się Tony Blair i będziemy mieli dla siebie całe piętro. Także nareszcie mamy warunki, aby gościć – teraz trzeba popracować nad gośćmi – zapraszamy :-)

Uff, no to pierwszy po przerwie wpis mam za sobą. Teraz tylko utrzymać dyscyplinę. Prawdziwa cnota krytyki się nie boi – zapraszam do komentarza :-)

Jak już wspomniałem, spotkaliśmy się dwa razy podczas jej pobytu na wschodnim wybrzeżu. Najpierw one przyjechały do Bostonu, a dwa tygodnie poźniej spotkaliśmy się w Nowym Jorku. W Bostonie dużo spacerowaliśmy po centrum i w porcie, pojechaliśmy również do Cambridge zobaczyć Harvard (choć tam tak naprawdę nie ma wiele do zobaczenia moim zdaniem). Pod koniec ich pobytu pojechaliśmy do polskiej dzielnicy, gdzie zjedliśmy obiad i zrobiliśmy spożywcze zakupy. To naprawdę dziwne, choć miłe uczucie, jak widzi się na półkach Kubusie i Delicje, a za ladą ładne ekspedientki sprzedają kabanosy, mimo iż jest się po drugiej stronie oceanu..

Do Nowego Jorku zawitaliśmy w przy okazji pobytu u mojej rodziny w New Jersey, także mieliśmy właściwie tylko jeden wieczór. Mimo iż był to tak krótki pobyt, zrobił na mnie dość duże wrażenie. Byłem już w Nowym Jorku wiele razy, ale nigdy nie spędzałem tam nocy, ceny są naprawdę drakońskie. Wynajem pokoju (nie mieszkania) w dzielnicy, gdzie można chodzić po ciemku, to koszt ok. $1500-3000. Ludzie zarabiają tam zupełnie inne pieniądze, więc ich na to stać, dla przyjezdnych wszystko jest drogie, od bułki do biletu na metro. Lidka wynajmowała na lewo mieszkanie przez jeden miesiąc i mogła nas u siebie przenocować. Nie mieliśmy wiele czasu i w sumie wiele nie zobaczyliśmy, ale samo poruszanie się po Nowym Jorku to atrakcja. Potężne metro jeździ 24h/dobę (w Bostonie do 1 nocy), wszędzie pełno ludzi w biegu i nieustanny hałas. Tak jakby człowiek znalazł się w mrowisku, w które ktoś wbił kij. Po paru godzinach spacerowania w niemożliwie dusznym powietrzu, marzyłem tylko o jednym – o ciszy. Wieczorem pojechaliśmy taksówką do pubu. Taksówka była naprawdę tania, 50 centów za milę, spodziewałem się dużo wyższej stawki biorąc pod uwagę inne ceny w tym mieście. Siedziałem na przednim siedzeniu, więc mogłem trochę podpatrzeć kierowcę. Hindus, w uszach miał słuchawki podłączone do jakiegoś smartphone’a, z którego nieustannie dzwonił i rozmawiał po swojemu, zasuwał 110-120km/h, a inne samochody mijał tak blisko, jak ludzie z reguły to robią na parkingu, kiedy ledwo, ledwo mieszczą się obok drugiego samochodu. Do tego wszystkiego był cholernie zmęczony i co jakiś czas z nami rozmawiał.. W końcu dojechaliśmy do pubu, tam było raczej normalnie (oprócz cen), i mogliśmy zostać do 3 nad ranem (w Bostonie wszystko zamykane jest o 1). Ok 3:30 spacerowaliśmy po nowojorskich uliczkach, bo komuś zachciało się zjeść Hotdoga. Ten spacer zrobił na mnie największe wrażenie z całego pobytu – wszystko było pootwierane, sklepy z butami, restauracje, fast-food’y, na ulicach mnóstwo samochodów, na chodnikach mnóstwo ludzi. To było tak, jakby ktoś w środku dnia wyłączył światło. To miasto naprawdę nigdy nie zasypia, nie spodziewałem się aż takiego ruchu.

Myślę, że Nowy Jork albo się kocha, albo nienawidzi. Dla mnie jest za bardzo przytłaczający, z wielką ulgą wyjechałem do miejsca, gdzie można usłyszeć własny oddech i zobaczyć otwarte niebo. Dziewczyny mówiły, że tak samo się czuły na początku, ale pod koniec pobytu zaczynały doceniać szaleństwo tego miasta, choć nigdy nie chciałyby tam zamieszkać. Boston jest idealny, nie za duży, nie za mały – tak jak Wrocław! :-)

Poniżej fotka z naszego spaceru po Bostonie, najlepszy mim jakiego widziałem w życiu:

A tu już Nowy Jork, a właściwie New Jersey, bo to widok z Nowego Jorku na rzekę Hudson, która dzieli oba stany.

Tak wygląda obecnie Ground Zero, 6 lat po tragedii Nowojorczycy wciąż nie mogą się pogodzić co ma tu powstać – cmentarz, czy nowe centrum finansowe. A może da się to powiązać ze sobą?

Taka mgiełka unosiła się nad drapaczami przez cały wieczór, a właściwie pomiędzy drapaczami, być może ludzie na najwyższych piętrach widzieli dywan chmur pod sobą.

Pojechaliśmy to Truro, mieścinie na Przylądku Dorsza (Cape Cod), czyli mekki emerytów na północnym wschodzie. To drugie miejsce, po Florydzie, w USA gdzie gromadzi się tylu emerytowanych obywateli. Na ten przylądek Bostończycy przyjeżdżają bardzo licznie każdego letniego weekendu. Żeby nie stać w korkach trzeba tam jechać naprawdę wcześnie. Oprócz Mietka i mnie, pojechali jeszcze jego szwagier oraz Jurek, który pracuje z nami na co dzień w biurze. Wyruszyliśmy z Framingham o 4 rano, na miejsce zajechaliśmy o 6:45. Tam czekał na nas Bob, właściciel nowoczesnej motorówki dostosowanej do łowienia. Wypływaliśmy z portu w totalnej mgle, co miało swój niewątpliwy urok. Wszystko wyglądało bardzo mistycznie, dookoła cisza, tylko gdzieniegdzie było widać zadarte kije wędkarskie.

Cisza, mgła, spokój, klasa!

Tu jeszcze nie miałem zielonego pojęcia na czym to ma polegać.

Po pół godzinie bardzo szybkiej jazdy opłynęliśmy przylądek i zatrzymaliśmy się w miejscu. Otoczeni z każdej strony mgłą, przy dryfującej małej łajbie, Bob rozwinął dwie wędki. Na końcu żyłki zaczepione były kolorowe kity, które skutecznie zakrywały ostry haczyk. Żyłki miały prawie 100 metrów długości, grube i konkretne. Jako pierwszy do boju ruszył Mietek, po dosłownie 5 minutach wyciągnął z wody ponad półmetrową rybę! Byłem w szoku… To było naprawdę proste, choć wymagało sporego wysiłku. Dwie wędki umieszczone na rufie, spoczywały w dulkach. Żyłki rozciągnięte na ogromną długość spoczywały na dnie oceanu. My staliśmy przy wędkach i szarpaliśmy żyłką, podczas kiedy łódka wolno poruszała się do przodu. W ten sposób, umieszczona na końcu kita cały czas podskakiwała i błyszczała, przyciągając uwagę ryb. Kiedy ta złapała haczyk, automatycznie odczuwało się to ręką, chwytało kij i zwijało żyłkę. Właśnie to trzymanie kija i zwijanie wymagało sporego wysiłku, bo ryby ciągnęły żyłkę do siebie, rzucały się, a odległość była naprawdę spora. Po pierwszej rybie myślałem, że mi ręce odpadną! W sumie złapałem ich 5, a wszyscy razem złapaliśmy ich ponad 20. Wyłowiliśmy przedstawicieli dwóch gatunków, Striped Bass i Bluefish – niestety nie znalazłem tłumaczenia na nasz język. Największa sztuka miała 81 cm! Najmniejsza ponad 50cm, także wszystkie byłby całkiem spore.

Pierwsza ryba, Striped Bass. Ta butelka ma 0.5l!

Tu targam żyłką i czekam na branie. Rękawice były konieczne, bo żyłka wrzynała się w skórę.. Bez odcisków się nie obyło.

Tu łapię pierwszą rybę. W pasie widać pas z plastikową dulką, która ułatwiała trzymanie wędki. W tle głos Jurka. Bob wyjmował zawsze ryby z wody i mierzył ich długość. Jeżeli były za krótkie, wrzucał je z powrotem do wody.

Pojemnik bardzo szybko się zapełniał.

Tu możecie zobaczyć jak szybko płynęliśmy. Dwa silniki, każdy po 200KM, robiły swoje.

Po paru godzinach zawinęliśmy do portu. Ponieważ za parkowanie łajby w porcie się płaci dość słono, Bob każdego dnia wyciąga z wody swój sprzęt i parkuje przed domem. Samochód parkuje prawie w wodzie, a łódką wpływa na lawetę, zajmuje mu to zaledwie parę minut.

Ktoś inny wyciąga tu swoją motorówkę, w ten sam sposób czynił to Bob.

A tu już przed jego domem, spoczywa na lawecie.

Bob wziął ze sobą wszystkie ryby, wypatroszył, powycinał filety i podzielił całość na 4 części. Wyszło po parę dobrych kilo na osobę – będę miał co jeść przez najbliższych parę tygodni! W czasie kiedy Bob parał się rybimi trzewiami, my jedliśmy lunch w restauracji jego ojca. Wrzuciłem na ruszt tuńczyka z grilla – polecam, coś przepysznego. W ogóle stwierdzam, że ryba najbardziej smakuje mi z grilla.

Wieczorem, kiedy już przyjechałem do domu, dostarczyłem Brazylijczykom wiele radości zawartością przenośnej lodówki. Oni całe życie mieszkali na wyspie i przepadają za owocami morza. A te ryby, które przywiozłem to naprawdę duża klasa – świeżutkie i wysokiej jakości, szczególnie Striped Bass. Fabio upiekł ją, a my zajadaliśmy się sącząc zimne piwo. Te morskie ryby w ogóle nie smakują jak typowe ryby, które ja znałem przeważnie z wigilijnego stołu. Smak Bass’a był dużo lepszy niż jakiś kurczak! Po prostu rozpływał się w ustach…

Tak wyglądał Bass po wyłożeniu z pieca, mniam…

Mietek i Jurek

Loading image

Click anywhere to cancel

Loading image

Click anywhere to cancel

Pierwszy dzień, wysokie fale przy brzegu, mało ludzi.

Wzdłuż plaży niekończące się gmachy kurortów..

Następnego dnia ocean się znacznie uspokoił i kąpiel była mniej męcząca, choć co jakiś czas przychodziła większa fala i cieszyła tłumy ludzi wyczekujących w wodzie. Właśnie, przy spokojnym oceanie, plaża była wypchana po brzegi, a w oceanie trudno było znaleźć wolne miejsce do stania i czekania na falę. Typowe pływanie raczej nie wchodziło w rachubę, ratownicy nie pozwalali daleko odpływać, poza tym w falującej wodzie źle się pływa. Stojące wzdłuż brzegu potężne hotele nieco przytłaczają, nie czuje się klimatu morskiego miasteczka, a raczej przemysłu turystycznego. Zoptymalizowanego na zysk. Amerykanie przyjeżdżają tu bardzo chętnie, w pierwszą stronę jechaliśmy 3 godziny w totalnym korku, wszelkie restauracje obładowane, trzeba czekać co najmniej 15 minut na wejście, autostrada nieustannie ruchliwa, słowem letni wypoczynek…

Tak dla porównania. Tydzień wcześniej pojechałem z Fabio, Sergei’em i jego mamą do Rockport, nieco na północ od Bostonu. Tam nie ma już takiego kombinatu, nie ma przytłaczających tłumów. Zupełnie inny świat! Dlaczego? Pewnie dlatego, iż tam woda prawie zawsze jest zimna, nawet w środku lata. To właśnie tu pływałem pod koniec maja, kiedy to po paru minutach pluskania odczuwałem kurczenie wszelkich członków ciała. Łudziłem się, że na początku sierpnia będzie cieplutko i przyjemnie… Ocean był równie lodowaty jak wtedy w maju! Temperatura tej wody ustalana jest przez prąd oceaniczny, który na północ od Przylądku Dorsza (Cape Cod) wszystko chłodzi. Tu nie zrobi się dobrego interesu, bo ludzie nie będą chętnie przyjeżdżać, niewidzialna ręka rynku schowała się do kieszeni, i dobrze. Dzięki temu Rockport raczy swoich gości klimatem małego morskiego miasteczka, gdzie można naprawdę odpocząć. Zresztą, sami zobaczcie…

A teraz z nieco innych beczek:

• W miniony weekend po raz pierwszy zmieniłem samemu olej i klocki hamulcowe w Neonie, co prawda pod okiem wujka, ale własnymi rękoma! Okazuje się, że nie jest to takie trudne, a można zaoszczędzić sporo grosza. Wujek ocenił, że za zmianę klocków zapłaciłbym ok. $300 więcej – ja płaciłem tylko za same klocki ($38).
• Mam nowy telefon i numer: 508-8168917
• Od wczoraj upadłem nieco na zdrowiu, walczę z czymś co może się zakończyć grypą.. Na pomoc przyszli współlokatorzy, pszczele krople z Brazylii, wapno z Rosji i przeciwbólowy lek ze Stanów; pracują wspólnie nad poprawą stanu mego zdrowia. Czekam na pokojowy rezultat :)
• Szukam nowego lokatora na mój pokój. Omal nie padliśmy ofiarą przekrętu. Na ogłoszenie odpowiedziała niejaka Kathrine z South Dakoty, opowiedziała historię swego życia (w niesamowitych szczegółach, co wzbudziło niepokój), wszystko jej odpowiadało, gotowa do zamieszkania od razu. Wychowana przez wujka, mieszkała całe życie we Francji (co miało tłumaczyć kaleczony angielski), pracuje w fundacji humanitarnej i uwielbia myć naczynia. Gotowa do zapłacenia kaucji od zaraz. Za dobrze to wszystko wyglądało. Sergei nas oświecił, to zwykły przekręt. On(a) wysyła za dużo pieniędzy na czeku za kaucję, my odsyłamy jej nadpłatę, którą ona szybko inkasuje, tymczasem my się dowiadujemy po paru dniach, że jej czek nie został przyjęty. Ona zapada się pod ziemię, zachowuje nadpłatę. Wczoraj wysłałem jej informację, że musimy porozmawiać przez telefon (ona twierdziła, że tam gdzie jest nie ma telefonu). Przestała się odzywać, oszustka! Choć niczego nie straciłem, czuję się moralnie okradziony..
• W wolnych chwilach czytam kryminały Marka Krajewskiego, polecam! Szczególnie miłośnikom Wrocka.
• W nowym mieszkaniu będę mieszkać z dziennikarzem radiowym, barmanem i Polką, Anią z Łodzi.
• Dwa tygodnie i tydzień temu byłem nad oceanem, w dwóch różnych miejscach. Spaliłem nieco plecy, ale daję radę! W następnym poście umieszczę parę fotek.
• Jak przetłumaczycie zdanie “Student otwiera swój samochód” (bez wskazania na płeć studenta)? Pewnie “Student is opening his own car”. Okazuje się, że w Stanach powinno się pisać “Student is opening her own car” – płeć żeńska jest domyślna!

Lot miałem bardzo udany, niesamowicie krótki – 40 minut spóźnienia na starcie i 50 minut przylot przed czasem. Na amerykańskim lotnisku miałem parę nieprzyjemności celniczych, bo okazało się, że w dokumentach zabrakło aktualnej pieczątki, ale jakoś się to wszystko szczęśliwie skończyło. W sobotę postanowiłem gruntownie umyć Neon’a, później nawet wypastować, ale poddałem się po wypolerowaniu maski… Stwierdziłem, że nie warto….albo, że po prostu mi się nie chce…

Wczoraj przyjechałem do Framingham, poczęstowałem Fabio i Rodrigo pyszną cytrynówką od Beaty, którą można pić jak soczek, bez popicia, łyczek po łyczku, mimo iż to mocniejsze od wódki :) Chłopaki jednak krzywili miny nietęgo, szybko popijali i chyba nie dzielili moich wrażeń w tym temacie. Za 10 dni przylatuje do nas i będzie z nami mieszkać Sergei, mój dobry kolega z Rosji. Myślę, że dla niego ta cytrynówka, tak jak i dla mnie, będzie prawdziwym rarytasem :)

Po paru godzinach spacerowania po parku w Gloucester, pojechaliśmy do Rockport, bardzo malowniczej miejscowości położonej (również nad Atlantykiem) zaledwie parę mil na północ. Okazało się, iż to mekka artystów, szczególnie malarzy. Dawno nie widziałem tylu galerii nagromadzonych w jednym miejscu. Małe uliczki, stare domy, szum oceanu, ryba w powietrzu, brak wszelkich znaków towarowych – zupełnie inna Ameryka, niż ta, z którą się stykam na codzień. Ludzie też wydawali się dużo milsi niż zwykle, a może to po prostu mój dobry nastrój miał na to wpływ.

Poniżej parę fotek, po otworzeniu musicie kliknąć na lupę, aby zobaczyć większy format. Pod zdjęciami umieściłem dodatkowe komentarze.